Wyniki wyszukiwania

Filtruj wyniki

  • Czasopisma
  • Autorzy
  • Słowa kluczowe
  • Data
  • Typ

Wyniki wyszukiwania

Wyników: 2
Wyników na stronie: 25 50 75
Sortuj wg:

Abstrakt

Węgiel jest w Polsce dostępnym paliwem konwencjonalnym, zapewniającym bezpieczeństwo i niezależność energetyczną kraju. Z tego powodu energetyka konwencjonalna powinna pozostać oparta na węglu, jednocześnie zapewniając optymalną rozbudowę energetyki opartej na OZE. Takie rozwiązanie zapewnia bezpieczeństwo energetyczne kraju, mające podstawy w paliwie kopalnym, jakim jest węgiel, dzięki czemu jesteśmy i będziemy niezależni od zawirowań politycznych i koniunkturalnych na światowych rynkach. Polska natomiast posiada zasoby węgla kamiennego, które mogą zapewnić bezpieczeństwo energetyczne kraju na kilka dziesięcioleci. Można z całą odpowiedzialnością stwierdzić, iż mimo wzrastającego udziału ropy naftowej i gazu w zużyciu paliw, węgiel (kamienny i brunatny), będzie również w przyszłości ważnym stabilizatorem bezpieczeństwa energetycznego kraju. Rozwój energetyki opartej na OZE możliwy będzie przy zapewnieniu przez energetykę konwencjonalną regulowalności, umożliwiającej kompensowanie niestabilnej pracy źródeł odnawialnych, ponieważ uwarunkowania klimatyczne Polski nie pozwalają na stabilne korzystanie ze źródeł OZE, a tym samym efektywne ich wykorzystanie. Przy obecnej polityce Unii Europejskiej w zakresie redukcji emisji tzw. gazów cieplarnianych i podobnych tendencji światowych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w porozumieniu paryskim z 2015 roku, jako kraj będziemy zmuszeni do znacznego zwiększenia udziału energii z OZE w krajowym bilansie energetycznym. Proces ten nie może się jednak odbić na bezpieczeństwie energetycznym oraz stabilności i ciągłości dostaw energii elektrycznej do konsumentów. Poszukiwanie kompromisu jest przy obecnym miksie energetycznym Polski najlepszą drogą do jego stopniowej zmiany, przy równoczesnym nieeliminowaniu żadnego źródła wytwarzania. Wiadomo, że Polska nie może być samotną wyspą energetyczną w Europie i na świecie, który coraz bardziej rozwija technologie rozproszone/ /odnawialne oraz technologie magazynowania energii. Bez energii z OZE i przy dalszym spadku udziału węgla w krajowym miksie energetycznym staniemy się importerem energii elektrycznej i zależność energetyczna Polski będzie rosła.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

It is contended that, in essence, climate policy is sustainable development policy, given that it postulates the use of renewable resources, and an increase in the effectiveness of use of non-renewable ones. Furthermore, it serves the security of future generations more than present ones; for while unfavourable impacts of climate change are already making their presence felt, truly negative consequences of considerable signifi cance are likely to be more of a matter for the second half of the present century. This is why, in analysing the evolution of the approach to climate policy through the late 20th century and into the 21st, it is also possible to appraise changes in the approach to the sustainable-development concept. This article has therefore sought to offer the author’s analysis of how the approach to sustainable development has evolved, by reference to Poland’s climate policy from 1988 through to 2016. As this is done, an attempt is also made to identify the conditioning that has decided upon and will go on determining the shape of national policy in this domain. Climate policy in Poland has been developing since the early 1990s. At the outset, it was not a source of controversy, with the consequence that the country rather rapidly signed up to and then ratifi ed the Kyoto Protocol to the UN Framework Convention on Climate Change. However, as early as in the late 1990s, reservations began to be expressed, to the effect that actions to protect the climate might pose a threat to Poland’s economy. A key turning point as regards the approach came with the growing dispute over the EU 2020 Climate and Energy Package. It was also at this time that a thesis began to take shape, holding that the goals of climate policy where at best unfavourable and at worst dangerous for Poland. This approach in fact held sway in successive years, leaving this country’s cooperation with the EU over this matter severely hindered. The main reason for this change of approach to climate policy can be considered to lie in the politicisation thereof, and hence the increasing dominance of the short-term interests of the Polish political elite over either the public interest or the security of future generations.
Przejdź do artykułu

Ta strona wykorzystuje pliki 'cookies'. Więcej informacji