Wyniki wyszukiwania

Filtruj wyniki

  • Czasopisma
  • Autorzy
  • Słowa kluczowe
  • Data
  • Typ

Wyniki wyszukiwania

Wyników: 7
Wyników na stronie: 25 50 75
Sortuj wg:

Abstrakt

10.12.2012 r. mija 30 lat od otwarcia do podpisu Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS). Data ta jest okazją do rocznicowych obchodów, spotkań, paneli i refleksji w całym systemie Narodów Zjednoczonych. Upływ czasu nie pozbawił konwencji znaczenia –wręcz przeciwnie: potwierdza jej fundamentalną rolę jako konstytucji prawa morza. Zmiany zachodzące w świecie wymagają jednak dalszego rozwoju prawa morza i dostosowania konwencji do nowych wyzwań. Wyzwaniate są związane z przyjęciem w prawie międzynarodowym koncepcji zrównoważonego rozwoju, ochrony różnorodności biologicznej, zasady przezorności czy ekosystemowego podejścia. Są one również konsekwencją zmian klimatycznych oraz potrzeby regulacji zasad dostępu i wykorzystania morskich zasobów genetycznych. Spośród wielu dróg i sposobów rozwijania prawa morza na uwagę zasługuje zaakceptowana przez RIO+20 idea przygotowania porozumienia implementacyjnego do konwencji, dotyczącego ochrony i zrównoważonego korzystania z morskiej różnorodności biologicznej w obszarach poza granicami jurysdykcji narodowej.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Wyłanianie się spod lodu Oceanu Arktycznego stwarza nowe możliwości związane z dostępem i eksploatacją zasobów naturalnych i biologicznych oraz wykorzystaniem nowych szlaków żeglugowych, ale również nowe niebezpieczeństwa i zagrożenia dla środowiska naturalnego. W artykule przedstawiono zagadnienie wolności rybołówstwa na morzu otwartym w świetle prawa międzynarodowego. Omówiono kwestie regulacji połowów w enklawach morza otwartego na Morzu Barentsa (Loophole) i na Morzu Beringa (Donat Hole). Przedstawiono kampanię Greenpeace na rzecz ustanowienia sanktuarium na Oceanie Arktycznym, w którym obowiązywałby zakaz przemysłowego wydobywania zasobów naturalnych i komercyjnego poławiania oraz ograniczenie działalności wojskowej. Idea Greenpeace znalazła poparcie Parlamentu Europejskiego w postaci rezolucji przyjętej 12.03.2014 r. Przedstawiono również proces uzgadniania stanowisk przez pięć nadbrzeżnych państw arktycznych oraz wstępne uzgodnienia dotyczące moratorium na połowy komercyjne w centralnej części Oceanu Arktycznego stanowiącej morze otwarte (Nuuk, luty 2014 r.).
Przejdź do artykułu

Abstrakt

W artykule podjęto rzadko omawiany temat działalności na morzu konstrukcji technicznych niebędących statkami, przedewszystkim pływających platform wiertniczych. Opisano rodzaje i klasyfikację platform morskich, kwestię uznawania stałych i ruchomych platform/instalacji morskich za statki, sztucznych wysp, platform, instalacji i konstrukcji w świetle prawa międzynarodowego, jurysdykcji nad sztucznymi wyspami, instalacjami i konstrukcjami. Poruszono sprawę prawa budowy platform, instalacji i konstrukcji, stref bezpieczeństwa oraz prawa pościgu wokół sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji, usuwania nieczynnych instalacji. Najpoważniejszym mankamentem w prawie morza jest brak konwencji międzynarodowej regulującej kwestie odpowiedzialności za szkody powstające wskutek wycieku ropy i katastrofy platform wydobywczych.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Zmiany klimatyczne i ocieplanie Arktyki otwierają nowe możliwości dla rozwoju żeglugi międzynarodowej w tym regionie. Obecnie są dwie trasy skracające znacznie odległość między Oceanem Atlantyckim i Pacyfikiem w porównaniu z połączeniami przez Kanał Panamski i Sueski. Jedna z tych tras, nazywana Przejściem Północno-Zachodnim, przebiega przez archipelag kanadyjski, a druga –Północna Droga Morska przebiega wzdłuż wybrzeży syberyjskich. Korzystanie znich przynosi znaczne skrócenie czasu podróży, daje oszczędności w zużyciu paliwa i tym samym oznacza mniejszą emisję gazów cieplarnianych. Czy regulacje ustawodawcze dotyczące statusu tych dróg morskich przyjęte przez Kanadę i Rosję są zgodne z postanowieniami konwencji o prawie morza z 1982 r. dotyczącymi wolności żeglugi? Czy mogą one być uznane za wewnętrzne drogi morskie? Czy zastosowanie linii prostych do wyznaczania linii podstawowej i granicy wewnętrznej morza terytorialnego zgodne jest z konwencją? Czy zagrożenia dla środowiska morskiego są wystarczającym uzasadnieniem ograniczenia wolności żeglugi w wyłącznej strefie ekonomicznej? Wątpliwości budzi również zbyt daleko idąca interpretacja art. 234. Stanowisko kanadyjskie i rosyjskie jest krytykowane przez USA i Unię Europejską. Żegluga międzynarodowa w Arktyce wraz z otwierającą się w dłuższej perspektywie nową możliwością przepływania przez biegun północny nie jest kwestią wewnętrzną państw nadbrzeżnych – jest to kwestia mająca znaczenie dla całej społeczności międzynarodowej, kwestia globalna, w której regulacji, we współpracy z IMO, mają prawo uczestniczyć wszystkie państwa, łącznie ze szczególnie zainteresowanymi tą możliwością krajami azjatyckimi.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Opracowanie podejmuje kwestie wyzwań, przed którymi stoi prawo morza. Wprawdzie UNCLOS określana jest słusznie jako konstytucja prawa morza, ale nie daje ona i nie może dać odpowiedzi na wszystkie problemy i wątpliwości, które powstają w praktyce i są związane z ociepleniem klimatu, ochroną różnorodności biologicznej, statusem prawnym zasobów genetycznych, kontrowersjami dotyczącymi żeglugi, delimitacją obszarów morskich czy ochroną podwodnego dziedzictwa kulturalnego. Stąd powstaje pytanie, jakie są drogi i środki dalszego rozwoju prawa morza. Niewątpliwie jedną z możliwości jest wypracowanie porozumień implementacyjnych, z których trzecie poświęcone jest ochronie i zrównoważonemu korzystaniu z morskiej różnorodności biologicznej poza granicami jurysdykcji narodowej i jest przedmiotem konferencji międzynarodowej zwołanej przez Zgromadzenie Ogólne, którego rezolucje w obszarze prawa morza odgrywają istotną rolę. Niewątpliwie ważne znaczenie ma też działalność organizacji systemu Narodów Zjednoczonych, jak IMO, FAO, UNESCO, UNEP. Istnieje też możliwość przyjmowania umów podejmujących kwestie pozostawione przez UNCLOS bez rozwiązania czy zdefiniowania. Nie bez znaczenia jest też miękkie prawo oraz praktyka państw, a także stanowisko organów powołanych przez UNCLOS.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

Freedom of the high seas established in the law of the sea, as a customary norm comprises freedom to lay submarine cables and pipelines. This was confirmed by the Geneva Conventions of 1958 on the High Seas and the Continental Shelf The law of the sea Convention of 1982 retained freedom of the laying of submarine pipelines in the exclusive economic zone but in parallel it has given a number of rights to the coastal State. Thus the coastal State has rights to set up conditions concerning all stages of pipelines construction and functioning. Through it may not impede the laying or maintenance of pipelines nevertheless the delineation of the course for the laying of such pipelines in the exclusive economic zone and on the continental shelf is subject to its consent. It also has the right to authorize and regulate drilling on the sea bed. An analysis of provisions concerning artificial islands, installations and structures as well as marine scientific research demonstrates various lacuna. Debates around the project of the Baltic pipeline confirm the necessity to take into account the specific situation of this semi-enclosed sea, interests of the coastal States and recommendations of the competent international organizations. One can also argue that in the case of pipelines laid on the bed of the high seas beyond the continental shelf the Authority should be consulted. Problems are also caused by the fact that pipelines are laid by multinational corporations.
Przejdź do artykułu

Abstrakt

In 2005 contiguous zones have been established by more than seventy states. Poland since 1932 has had three mile of the territorial sea and three mile of a contiguous zone which disappeared in 1978 when twelve mile territorial sea was proclaimed. First claims by coastal States to control rights in zones contiguous to their territorial seas, can be already found in XVIII century. In the first half of XX century the contiguous zone became a customary norm. In 1958 the I Geneva Convention determined its status providing that the coastal State in twelve mile zone of the high seas contiguous to its territorial seas may exercise the control necessary to prevent and punish infringement of customs, fiscal, immigration or sanitary regulations. The Convention on the Law of the Sea of 1982 in articles 33 and 303 has changed the concept of the contiguous zone recognizing that it can be extended to twenty four miles and giving the coastal State in addition to rights recognized in the Geneva Convention the right to protect the undei*water cultural heritage. Polish specialists have argued on several occasions for the establishment of a contiguous zone. This idea has been recently supported by the Advisory Legal Committee by the Ministry of Foreign Affairs and the Commission of Maritime Law of the Polish Academy of Sciences. Several arguments may be presented in favour of the establishment of Polish contiguous zone. It can better protect Polish interests, gives additional rights which do not exist in the exclusive economic zone, enables better safeguarding of frontiers against terrorism, proliferation of weapons of mass destruction, smuggling of migrants, drug trafficking and give the right to the protection of underwater archaeological finds. The Ministry of Infrastructure recognizing the importance of these arguments, has already undertaken first steps aimed at the change of Polish Bill of 1991 and establishment of the contiguous zone.
Przejdź do artykułu

Ta strona wykorzystuje pliki 'cookies'. Więcej informacji